Þýskt leikhús vinnur leikgerð upp úr bókinni

Um þjáningar mannætu: Ný og skemmtileg leikgerð barnaleikhússins Theatrium með frábærum leikurum.

Foto: Hannes FuhrmannFlestum börnum þykja foreldrar sínir pínlegir.
Pabbi Siddu og Jónasar er hinsvegar ekki bara öðruvísi (Nafnið á Hákoni breyttist í Jónas í meðförum leikhópssins) - hann burðast með skuggalegt leyndarmál  sem fjölskyldunni er gert að varðveita. Í leikritinu ”Leyndarmálið hans pabba“ eftir samnefndri bók hins íslenska barnabókahöfundar, Þórarins Leifssonar, er fjölskyldufaðirinn ekkert venjulegur, hann er mannæta.

Á daginn hrýtur hann á sófanum ( Það væri allt of hættulegt að láta hann vinna úti á meðal fólks) og um nætur ráfar hann um borgina í leit að bráð. Hversu lengi getur það gengið án áfalla? Hvað ef hann tekur upp á því að ráðast á sína eigin fjölskyldu? Hvern þarf eiginlega að vernda fyrir hverjum?

Leipziger VolkzeitungOg umfram allt: Hvernig er hægt að sviðsetja jafn óvenjulega bók? Steffen Lehmann hjá bókaforlaginu Leiv-Kinderbuchverlag Leipzig og Beate Roch framkvæmdastjóri barnaleikhússins Theatrium í Grünau vildu setja þessa sögu frá 2007 á svið. Þau voru fljót að finna leikstjóra: Detlef Vitztum sló til áður en hann las bókina.Verkið var frumsýnt í Theatrium í gærkvöldi, sex vikum eftir að æfingar hófust.

Umsjónarmenn unglingaverkefnisins hafa um árabil verið á höttunum eftir öðru og betra húsnæði. En á þessum skýjaða og gráa morgni kemur það ekki að sök. Sætisraðirnar eru fullar af leikhúsgestum, og að auki er heill skólabekkur í heimsókn. Svartmálað herbergið fyllist af barnahlátri og iðandi fótleggjum í rósrauðum skólastuttpilsum sem sveiflast til og frá á allt of háum áhorfendastólum. Sýning hefst fljótlega eftir klukkan tíu: Jónas segir sálfræðingi frá fjölskylduvandamáli æsku sinnar, sálfræðingurinn kinkar kolli, önnur persóna kemur á sviðið, Sidda hefur orðið.

Það eru bara fjórir leikarar á sviðinu. Larsen Sechert, Falko Köpp, Viola Kowski og Thomas Deubel smeygja sér inn og út úr þeim tveim hlutverkum sem hvert þeirra hefur og sviðsmyndin breytist í sífellu. Þau eru öll klædd í svart frá hvirfli til ilja, rauðir aukahlutir auðvelda persónusköpun þegar þau smeygja sér á milli hlutverka. Verkið er þrátt fyrir grafalvarlegan undirtón og tvíræðni fyndið á mörgum stöðum, ekki síst vegna frammistöðu hinna frábæru leikara.

Þau eru á sífelli hreyfingu, æpandi og hlæjandi og syngjandi, þannig að unun er að fylgjast með þeim. Þetta er skemmtileg sýning sem heldur áhorfendum föngnum allt til óvæntra endaloka sem jafnframt vekja okkur til umhugsunar.
Caroline Baetge